ضمانت اين امر است . آيا كسى كه به محدودهء جذاميان وارد مىشود ، اگر خويش را به آنتىبيوتيكهاى لازم مجهّز نكند ، مىتواند ضمانت كند كه از آنجا به سلامت بيرون مىآيد ؟ روح ، قلب ، تغذيه ( فكرى ، فرهنگى و معرفتى ) آنها دقيقاً همين گونه است . البته صرف نظر از اينكه آنچه امروز به عنوان منابع فرهنگ اسلامى خوانده مىشود ، منابعى كامل و خالص فرهنگى و دينى شمرده نمىشوند ، زيرا كتابها و پژوهشهاى بسيارى در دسترس است كه نويسندگان مسلمان آنها را نگاشته‌اند ولى ما نمىتوانيم مطلقاً سلامت آنها را از انديشه‌هاى وارداتى تضمين كنيم و بسيار پيش مىآيد كه انديشه‌هاى صحيح با فرهنگهاى وارداتى و ديدگاههاى شخصى در هم مىآميزد و براى جدا كردن آنها از يكديگر ، يك مؤمن ناگزير بايد معيارى در دست داشته باشد تا بتواند به كمك آن نادرست را از درست باز شناسد و او را از در افتادن به لغزشگاههاى فكرى و كژ راهه‌هاى معرفتى نگه دارد . با در اختيار داشتن اين معيار ، فرد مسلمان مىتواند به عرصه‌هاى دلخواه در معارف اسلامى و غير اسلامى تحقيق و بررسى كند ، مادامى كه از عاملى برخوردار است كه او را از كژ راهه و سرگردانى نگه مىدارد ، زيرا مسئله ، تنها مربوط به يك نكتهء فرعىِ فقهى نيست تا اگر مثلًا يكى از ما در واجبى از واجبات نماز خطا كرد قضا و يا احتياط آن را به جا آورَد و يا اگر در روزهء او خللى ايجاد شد كفّاره دهد ، بلكه مسئله به ايمان نسبت به خاستگاه وجود و آفرينندهء آن مربوط است و خداوند بارها از شرك بر حذر داشته و آن را ظلمى بزرگ شمرده است و اين كه همهء گناهان بخشايش پذيرند جز شرك و كفر به او و جزئيات كيفر او را مخلوق ناتوان ، تاب تحمّل ندارد و حتّى نمىتواند آن را تصوّر كند . دقيقاً از همين جاست كه به برادران مؤمن تأكيد فراوان مىكنيم كه مباحث عرفان اسلامى را پىگيرند ؛ مباحثى كه طبيعتاً كليدى براى پژوهشهاى ژرفتر ، فراگيرتر و كاملتر به شمار مىآيند .